Column Jan Dijkgraaf

Ik ben een beetje gek

In 1986 kregen wij onze eerste computer. Mevrouw Dijkgraaf kon op haar werk meedoen aan een PC Privé-project, waarbij de computer via een maandelijkse inhouding op haar salaris werd afbetaald. Gelukkig maar, want hij kostte maar liefst 3500 gulden. De upgrade met een harde schijf van 20 MB deden we niet en ook een tweede schijf voor de 5,25-inch floppydisks leek ons overdreven. Bovendien: voor dat geld kocht je toen ook een behoorlijke tweedehands auto. Het was wel een keertje mooi geweest.

In de 33 jaar die volgden, heb ik zeker tien keer een nieuwe computer gekocht. Als geen van de kinderen de oude wilde hebben, zette ik die bij het grof vuil of in de apparatencontainer op het gemeentelijke vuilstation.
Daar had ik geen enkel emotie bij.
Daar sliep ik geen seconde minder van.
“Je kunt niet alles bewaren”, zei ik dan, als mevrouw Dijkgraaf me met een vragende blik aankeek.

Gisteren stond ik met een paar schoenen in mijn handen. Blauwe. Van Harris. Gemaakt van palingleer. Het waren de eerste die ik ooit kocht bij Schutrups.
Ik heb ze een jaar of acht, schat ik. Maar als ik er een advertentie voor in de krant moest maken, zou ik ze omschrijven als: ‘z.g.a.n.’. En daar zou geen woord aan gelogen zijn. Meer dan dertig keer zijn ze niet gedragen. En ik zorg altijd goed voor al mijn schoenen.

Enfin, mevrouw Dijkgraaf zag me er mee in mijn handen staan.
“Doe je die aan”, vroeg ze.
“Nee, ik sta te twijfelen”, antwoordde ik. “Ik denk niet dat ik ze nog ga dragen. Ik heb maar één paar voeten en hier staan meer dan twintig paar. Ik overwéég regelmatig ze aan te doen, maar ik kies ze nooit uit.”
“Nou, klaar dan. Dan doe je ze weg. In Roemenië zullen ze er blij mee zijn.”
Met ‘Roemenië’ bedoelt ze dan natuurlijk de zak van Max, de container van het Leger des Heils of weet ik veel welke organisatie tegenwoordig de kledinginzameling voor arme landen doet.
Ik twijfelde.
“Echt?”
“Ja, hophop, weg ermee! Wacht, ik pak wel even een vuilniszak. Ik moet ook nog wat kleding wegdoen, de kast puilt uit.”

’s Avonds, toen mevrouw Dijkgraaf haar zachte snurkje snurkte en het mij maar niet lukte de slaap te vatten, ben ik heel zachtjes uit bed gegaan. En ik heb mijn palinglederen blauwe Harris-schoenen bevrijd en weer teruggezet in mijn schoenenrek.

Gek hè?

Een computer van 3500 gulden, waarvan we de aanschaf als jong, net samenwonend stel in onze eerste koopwoning toen echt in de portemonnee voelden, flikker ik zo bij het grof vuil.

Maar van een paar schoenen die ik rond 2010 zonder lang na te hoeven denken kocht en die ik bijna zeker nooit meer ga dragen, kan ik maar geen afscheid nemen.

En dat ligt heus niet aan die paling, want ik heb het met schoenen van kalf ook.

Wat denkt u, moet ik hiervoor naar de psychiater?


Jan Dijkgraaf

Jan Dijkgraaf is een geboren Rotterdammer, die al weer 20 jaar geleden naar Noord-Nederland verhuisde. Hij is professioneel buttkicker, schrijver van bijna 50 cadeau- en managementboeken en werkt als copywriter en blogger voor bedrijven. Als u hem wilt complimenteren: jan@buttkicken.nl.