Langzamerhand treedt de volgende generatie Schutrups aan in Exloo. Na Jans dochters Lisa en Roos, die al werken in de zaak, heeft ook Eriks zoon Jaap zijn blik gericht op een toekomst in het familiebedrijf. Tot grote vreugde van zijn vader…

 

Na zijn mbo-opleiding tot ondernemer in de detailhandel zat Jaap Schutrups in dubio. De zoon van Erik en de neef van Jan overwoog de hbo-opleiding orthopedische (schoen-)technologie in Eindhoven te gaan volgen. Maar hij had niet de ideale vooropleiding, onder meer omdat hij wiskunde miste. De tests die hij maakte, waren ook niet louter positief. “Daar word je uiteindelijk onzeker van”, zegt hij, een halfjaar later. “Maar ik laat me ook niet makkelijk uit het veld slaan, dus ik dacht: nee heb je, ja kun je krijgen. Als ik het niet haal, heb ik het in elk geval geprobeerd. Ik ben nu een tijdje bezig en het gaat hartstikke goed. Ik heb alles nog gehaald met prima cijfers. En nu heb ik het idee: waar heb ik me eigenlijk druk om gemaakt?”

Het enthousiasme van Jaap voor een studie die hem op termijn een belangrijke rol in het familiebedrijf kan opleveren, ontstond de afgelopen jaren geleidelijk. “Ik heb stages gelopen bij Ziengs en bij ons. Die bevielen me goed. Al merkte ik wel dat de verkoop van schoenen niet helemaal mijn ding is. Net als bij pap. Dat is het grote verschil tussen hem en Jan. Dus dat zal bij mij de aard van het beestje zijn. Ik kan best advies geven over wat de beste schoen is, maar als mensen twijfelen over de kleur, moeten ze niet bij mij zijn. Zeker vrouwen niet. Krijg ik de vraag: ‘Past dit onder een rokje?’, dan haak ik echt af…”

“Ik vind het prima om af en toe te helpen in de winkel, maar al heel lang heb ik eerder de neiging om naar achteren te gaan, lekker in de werkplaats en de voetzorg. Daar kwam ik ook in contact met de apparaten. Naast de stage heb ik hier ook nog een keer een tijdje geholpen in het magazijn, na het pensioen van Graddus en het vertrek van zijn opvolgster. En ook toen had ik al best wat uren gedraaid. Dat begon ooit toen ik als klein jongetje van 14 mocht helpen met de eerste containerverkoop.”

Beetje beginnen

Na de stages wakkerde vader Erik het ontwaakte vlammetje verder aan. “Pap zei: ‘Wat doe je in het weekend?’ ‘Eigenlijk niks’, antwoordde ik. ‘Nou, kom dan in het weekend hier, dan ga je een beetje beginnen met de eerste stappen van het zolen maken’. Daarna kreeg ik alles uitgelegd. Hoe een freesmachine werkt, welke blokken er in moeten… Toen ik hier rond liep, kreeg ik er ook steeds meer gevoel bij. Ik was trots op het bedrijf zelf en dat het van familie is. Ik voelde dat ik ook mijn stukje wilde bijdragen.”

Wat vond vader Erik er van dat zijn zoon steeds meer richting het familiebedrijf trok? Erik: “Ik vond het mooi dat hij het leuk vond, maar ik vroeg me ook wel af of hij niet meer om zich heen moest kijken. Buiten de poort leer je het meest. Vreemde ogen dwingen, hè. En je doet er weer kennis op die je hier kunt gebruiken. Verder wilde ik per se niet dat Jaap een soort ‘zoontje van de baas’ werd. Hij is gewoon Jaap en moet alles doen. Tegen de bedrijfsleiders, Marco en Jeroen, heb ik ook gezegd: ‘Geen voorkeurspositie, we gaan met hem net zo om als met andere beginnelingen’.”

Dat is gelukt, aldus Jaap. Meer dan zelfs. “Ze eisten eerder meer van me”, kijkt hij terug. “Ze vonden dat ik dingen al zou moeten beheersen. En ik moest onderaan beginnen. Dakgoten schoonmaken, de straat aanvegen en bladblazen. Als je iemand in de goot zag hangen; dat was ik, haha.”

“Jaap treedt in de voetsporen van zijn opa, dat vind ik echt mooi”

Vader Erik kon ondanks zijn aanvankelijke scepsis wel wennen aan de aanwezigheid van zijn zoon. En aan diens ambitie om nog een studie te gaan volgen waar ook het familiebedrijf profijt van kan hebben. “Het moest helemaal zijn eigen keuze zijn. Ik heb toen wel gezegd: áls je het doet, ga dan orthopedische (schoen)technologie studeren. Dat heeft toegevoegde waarde voor het bedrijf en daarmee kun je je hier onderscheiden. De opleiding bestaat pas drie, vier jaar en heel weinig studenten kiezen daarbinnen de specialisatie schoentechnologie. Dus je wordt niet één van de velen. En er is behoefte aan. Steeds meer zelfs. Dus het betekent ook dat je er een goede boterham mee kunt verdienen.

 

Op de praktijk

“Toen ik zelf zo jong was, bestond deze hbo-opleiding nog helemaal niet. Het was destijds een vakopleiding op mbo-niveau, die eigenlijk helemaal gebaseerd was op de praktijk. Jan en ik gingen destijds in het weekend een cursus volgen en het lesmateriaal bestond uit wat typewerk van een docent. Nu is het op hbo-niveau en is alles veel professioneler geregeld. Het is gewoon een pittige opleiding die maar door weinig mensen gevolgd wordt, terwijl die markt alleen maar zal groeien.”

De opleiding is ook veel minder praktisch dan vroeger. Jaap: “Eens per week een blok praktijk, maar verder is het gewoon stampen. Als voorbeeld: we krijgen een atlas toegeworpen en moeten dan gewoon het hele onderste lichaam kennen. Da’s best pittig, omdat het ook nog eens in het Latijn is. Maar het bevalt me goed, al ben ik blij dat er ook een stuk praktijk in zit.”

Als hij de studie zonder vertraging doorloopt, is Jaap over ruim drie jaar klaar. En dan meteen het familiebedrijf in? “Dat is wel de bedoeling”, zegt hij. Vader Erik is iets minder zeker: “Het is mooi als hij komt, maar je weet nooit of hij in de tussentijd andere dingen tegenkomt die hij leuker vindt. Het belangrijkste is dat wij er geen druk op zetten. Dat heeft Jan bij Lisa en Roos ook niet gedaan. Ze moeten op een gegeven moment zelf willen, anders wordt niemand er gelukkig van.”

Maar voor Schutrups Exloo hoopt de vader wel dat de zoon in zijn voetsporen treedt. “Voor het bedrijf is het ideaal. Jaap doet bij wijze van spreken een moderne variant op een externe bedrijfsopleiding op het gebied van orthopedisch schoeisel. Het enige vakgebied dat we niet in eigen huis hebben hier. Toen ik het deed, was het echt een ambachtsopleiding. Het ging eerst om het ambacht en pas later om de mensen en de schoenen. Nu is alles, mede door automatisering, compleet anders. Daarom zijn orthopedische schoenen ook veel mooier dan vroeger.”

Geen probleem

Als Jaap te zijner tijd in dienst treedt bij het familiebedrijf, wordt Erik zijn ‘baas’. Dat wordt geen probleem, verwachten de heren. Erik: “Als Jaap er nu is, gaat het ook goed. Thuis hebben we misschien discussies, maar op het werk niet. Je moet niet vergeten dat wij dat in de familie gewend zijn. Tussen pa en Jan en mij ging het ook altijd goed. We kunnen het in onze familie goed scheiden. We foeteren ook weleens een keer op elkaar, maar dat geeft ook niet. Misschien doen we dat zelfs makkelijker tegen familie dan tegen andere collega’s.”

 

In de voetsporen

Nog even terug naar de vadertrots. Erik? “Ja, tuurlijk vind ik het heel mooi als het allemaal doorgaat. Geweldig. Jaap treedt in de voetsporen van zijn opa. Dat vind ik echt mooi.” Jaap? “Ja, voor mij speelt dat ook een rol. Je bent er mee opgegroeid. Ik heb voorbeelden gehad. Opa, Jan, pap natuurlijk…”

Heeft oom Jan Schutrups nog een rol gespeeld bij de studiekeuze? Erik: “Haha. Op vrijdag wist Jaap nog steeds niet of-ie de maandag erop in Eindhoven zou beginnen. Hij bleef maar twijfelen. Van mij wilde hij niks meer aannemen, dus toen is hij met Jan gaan praten en zat-ie op maandag in Eindhoven. Het was koudwatervrees. Niet alleen voor de opleiding, maar ook om uit de comfort zone te gaan. Weg uit Drenthe. En kijk nu eens; hij doet het prima. En het zal hard werken zijn, zeker de eerste twee jaar, maar voorlopig gaat het uitstekend.”

“Ik was trots op het bedrijf en voelde dat ik mijn stukje wilde bijdragen”

En hoe bevalt Eindhoven? Jaap: “Heel anders dan Drenthe natuurlijk. Ik woon in de wijk Woensel, midden in de stad. Als ik hier in Drenthe naar buiten ga, sta ik op de hei. Daar op de rotonde bij de Jumbo. Ik ben er heel goed opgevangen en zolang ik onder de mensen ben, is het goed te doen. Maar ik ben niet verliefd op de stad. Ik mis juist de charme van het dorp. Ik kom dan ook bijna elk weekend terug. Sowieso om het seizoen met mijn voetbalteam af te maken, maar ook voor de leuke, hechte vriendengroep die ik heb en waarmee we lekker elk weekend in de keet zitten. Dat laat je niet zomaar achter je. Ik hou van de mensen en de omgeving hier. Lekker dorps.”

Lineke nog?

Van de vier kleinkinderen van Jaap Schutrups sr. zitten er straks als alles volgens plan verloopt dus drie in de zaak. Volgt Eriks dochter Lineke ook nog? Hij: “Die is bezig met de afronding van haar bachelor in Human Resources Management. Het is niet haar bedoeling deze kant weer op te komen. Ze loopt stage bij ABN Amro en is gevraagd daar nog een tijdje te blijven. En ze gaat er waarschijnlijk nog een master-studie achteraan doen. Het is wel zo, dat ze trots is als ze hier komt. Als ze een vriendje heeft, moet die éérst de winkel zien. En ze volgt het op afstand allemaal wel. Dus het is niet haar plan, maar je weet het nooit. De deur staat altijd open. En je weet hoe het met Lisa en Roos ging. Die hadden eerst ook niet de honger en opeens deden ze toch de stap. Wie weet…”

 

Over de toekomst

Dat Lisa en Roos twee jaar geleden met kerst meldden in het familiebedrijf te willen stappen, deed vader Jan veel. Ook hun oom Erik was er blij om. “Heel mooi! We dachten toen toch voorzichtig over de toekomst na. Wat als er geen opvolging zou komen? Tien jaar zijn zo om en dan is Jan in de 60 en ben ik bijna 60, dus je moet vooruit kijken. Dat Lisa en Roos kwamen, gaf opeens een heel andere wending aan de toekomst. Er kwam ook een nieuwe spirit. De Schutrups Academy werd opgericht om nieuwe podologen op te leiden en er kwamen vestigingen bij. Voor de ontwikkeling van het bedrijf was de mededeling van Lisa en Roos echt geweldig.” Jaap: “Zo keek ik er ook naar. Ik had niet graag gezien dat Schutrups verkocht zou worden. Daar is nu gelukkig geen sprake van.” Erik: “Voor onszelf is dat misschien financieel aantrekkelijk, maar het hart van het bedrijf zou dan verdwijnen. Nu blijven we er allemaal vol gas en met extra elan aan trekken.”